کاری به کار عشق ندارم

من هیچ چیز و هیچ کسی را

دیگر

در این زمانه دوست ندارم

انگار

این روزگار چشم ندارد من و تو را

یک روز

خوشحال و بی ملال ببیند

زیرا

هر چیز و هر کسی را

که دوست تر بداری

حتی اگر که یک نخ سیگار…

یا زهرمار باشد

از تو دریغ می کند

پس من با همه وجودم

خودم را زدم به مردن

تا روزگار ، دیگر

کاری به کار من نداشته باشد

این شعر تازه را هم….

ناگفته می گذارم…

تا روزگار بو نبرد

گفتم که

کاری به کار عشق ندارم!

از رفتن تو غم به دلم جا شد  تاریکی و تنهایی و سرما شد
از بس که دو چشم دوختم بر در هر روز برایم شب یلدا شد

امسال شب یلدا برای پلاد عزیزم پیام تبریکی خواستم بنویسم دوبیتی سال پیش باز شروع کرد به سر به سرم گذاشتن! و غزل شد…

در ظلمت شب صاعقه پیدا شد    افکند به جان آتش و سرما شد
خاموشیمان در این دل آشوبی     گفت آنچه نگفتیم که بر ما شد
از تلخی آن شراب جان افروز     شیرینی کام ما مهیا شد
در کنج خرابخانه عزلت     با روی تو شور عشق بر پا شد
زخمی که زمانه کاشت در  روحم     با مرحم بوسه ات مداوا شد
آن قطره سر سپرده بر ساحل     آغوش تو بر گزید و دریا شد
چون وعده به وقت سحرم دادی     شب ماند و دراز همچو یلدا شد

ادبیات همیشه با جان آدم سر و کار دارد! مثل موسیقی. ترجمان همان چیزی است که در آن لحظه هستی. اگر رود آرامی هستی که سر به زیر به دنبال رویای دریا شدن است، و یا ابری سپید، در هم پیچیده و خاموش، چشم انتظار تصادمی و آبستن صاعقه ای، تا بباری،  و یا قله ای هستی، در اوج، تنها، در آرامش و در حال  مزمزه خاطرات آتشین گدازه ها، و  یا اقیانوسی هستی آکنده از طوفانهای درونت که گهگاه سیلی می شوند عبوس، یا موجی هستی برخاسته زودهنگام  که فرونشستنش نزدیک است و این را می دانی اما همچنان می تازی تا به قربانگاه ساحل، یا شعری هستی نوشته شده بر پاکت خالی سیگار،یا نگاهی که حتی به اندازه کفش عابران برق ندارد، یا نوشته ای بر شیشه بخارآلود اتوبوس با مضمونی ناپیدا و ناپا، یا هیچ کدامی، باز در گوشه ای از جان تو صدایی می خواندت، گوش فرا دار صدا نزدیک است….

<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:”"; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:”Times New Roman”; mso-fareast-font-family:”Times New Roman”;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} –>

/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:”Table Normal”;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-parent:”";
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin:0cm;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:10.0pt;
font-family:”Times New Roman”;
mso-ansi-language:#0400;
mso-fareast-language:#0400;
mso-bidi-language:#0400;}

                                                        کتاب  سرگشته راه حق – نیکوس کازانتزاکیس

شعر گون، از استاد ادبیات، دکتر شفیعی کدکنی، حتی در کتاب ادبیات دبیرستان نیز هست. اما آنرا کسی هر روز و هر روز با خود زمزمه می کند که خویشتن را بوته ای پایبست در بیابان زندگی می بیند. این شعر آهی است که از نهاد انسان تنها و بزرگ بر می خیزد. برای تصور تصویر این شعر باید کنار گون بنشینی و نگاهش کنی چنان که نسیمی از گونه های تو می لغزد و باز بی اعتنا به “گون” که محکوم به “ماندن” است می گذرد. به سوی رویای “جریان” و برای فهمیدن این شعر باید خودت “گون” باشی. توانای پای بسته باشی. بگذریم…

به کجا چنین شتابان؟ گون از نسیم پرسید

دل من گرفته زینجا ، هوس سفر نداری ز غبار این بیابان؟

همه آرزویم اما چه کنم که بسته پایم ، به کجا چنین شتابان؟

به هر آن کجا که باشد بجز این سرا سرایم

سفرت به خیر اما ، تو و دوستی خدا را

چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی

به شکوفه ها به باران برسان سلام ما را

و در پایستار بیرحم زمان

بهانه پریشانی خویش را می جویی

باشد…

ذهن مه گرفته ترین قله های تنهایی

در التهاب ارتفاع اندوه ماست

سکوت رساترین شعری است که سروده ایم

و فریاد، تلخ ترین لقمه ای که فرو برده ایم

و چون زمین احساس دیم است

هوای چشمان ما همیشه بارانی است

می دانم

که می دانی…

صدای سکوت نجیبت که عصاره غربت فریادهای نابرآورده توست، شنیدنی تر از التهاب حرفهایی است که من برای نگفتن در سینه آکنده ام. پس حجم خالی تنهایی مرا با موسیقی نرم سکوت خویش، ستاره باران کن.

با دستان بلورینت ازدحام لکنت هنجار را کنار بزن و برایم شعری از برهنگی “عصیان” بسرای. از واژه هایی که خودت ساخته ای از واژه هایی که دست پرورده تو اند و بگذار تندیس های فسرده آدمکهای بی رویای خوشبخت، کمی آنطرفتر، به فرآیند شیمیایی زیستن ادامه دهند. چرا که تنها، پروانه خوابهای شیشه ای با عطوفت تلنگور سرانگشت لطیف تو از خواب نازک خویش می پرد.

خویشاوند!

دیری است چونان پژواک دره های عمیق فراموش خاموش، به خویش پیچیده ام. در بستری از خاکستر رویای رود… در انتظار خیس آن سیل خروشان، که روزی خواهد آمد و مرا “تکرار” خواهد کرد.

“دچارم” کن…