شاید تو نیز در لا به لای دلتنگی تاریخ
و در پایستار بیرحم زمان
بهانه پریشانی خویش را می جویی
باشد…
ذهن مه گرفته ترین قله های تنهایی
در التهاب ارتفاع اندوه ماست
سکوت رساترین شعری است که سروده ایم
و فریاد، تلخ ترین لقمه ای که فرو برده ایم
و چون زمین احساس دیم است
هوای چشمان ما همیشه بارانی است
می دانم
که می دانی…
سلاااااااااااااااااااااااااام.
مبارکه
این شعر رو خودت گفتی؟
به هر حال اشکم در اومد
امیدوارم موفق یاشی .
آفرين به شما…
سکوت رساترین شعری است که سروده ایم
و فریاد، تلخ ترین لقمه ای که فرو برده ایم (واقعيتي است دوست عزيز!!!)
شري